“Ndonjëherë leksionet më të mëdha vijnë nga më të vegjlit tanë. Dea dhe Dilesia, dy vogëlushe 10-vjeçare, na kujtojnë sot se çfarë do të thotë të jetosh vërtet. Një mesazh që çdo shqiptar duhet ta dëgjojë këtë fundviti.

Në mes të zhurmës së festave dhe nxitimit të përditshëm, shpesh harrojmë të ndalojmë dhe të pyesim veten: çfarë mbetet vërtet në fund? Përgjigjen më të bukur dhe më empatike nuk e dhanë filozofët, por dy vogëlushe 10-vjeçare nga Poliçani, Dea dhe Dilesia.

Në një video tejet emocionuese, e realizuar nga Qendra Kulturore e Fëmijëve në Poliçan dhe që ka mbërritur në redaksinë tonë, dy nxënëset e klasës së katërt ndajnë një reflektim që po prek zemrat e mijëra shqiptarëve. Nuk është thjesht një urim për Vitin e Ri, por një mesazh i pastër, i sinqertë dhe i thellë, që tejkalon moshën e tyre.

Me një pjekuri të rrallë, Dea dhe Dilesia e përshkruajnë vitin që po lëmë pas si një rrugëtim të mbushur me sfida e lodhje, por edhe me gabime që të mësojnë e fitore të vogla që të gëzojnë. Ato na kujtojnë se gabimet janë mësonjës, se jeta është më shumë sesa nxitimi i përditshëm dhe se shpesh vrapojmë pas gjërave që nesër nuk do të kenë më asnjë vlerë.

“Ndoshta ky është gabimi më i madh i njeriut: të harxhojë ditët e tij me gjëra që nuk mbeten, duke harruar ato që nuk harrohen kurrë”, thonë vogëlushet, duke e zhvendosur vëmendjen tonë nga “lodrat e botës” te ajo që ka vërtet rëndësi: njeriu, fjala e mirë, falja dhe dashuria.

Përmes fjalëve që rrjedhin si melodi, ato na kujtojnë se kur dritat e festës të fiken dhe zhurma të shuhet, nuk janë dhuratat apo ushqimet ato që mbeten, por njerëzit që na qëndrojnë pranë. Ata janë pasuria më e madhe që mund të na japë jeta.

Në mbyllje të këtij viti, Dea dhe Dilesia na lënë me një pyetje që të detyron të ndalosh dhe të reflektosh: në fund të vitit, nuk ka rëndësi se çfarë kemi mësuar, por çfarë njeriu jemi bërë.

Ky nuk është thjesht një urim. Është një leksion jete nga dy fëmijë, që na kujtojnë se sa kohë kemi njëri-tjetrin, kemi gjithçka.