Kanë kaluar katër vjet që kur nëna e Levit e mbajti për herë të fundit në krahë. Katër vjet që nga momenti kur i puthi faqet e buta, i pëshpëriti “të dua” dhe ndjeu frymën e tij të fundit. Koha ka vazhduar përpara, por për të, ai moment mbetet i paharruar.

Levi jetoi vetëm 119 ditë, pak më pak se katër muaj. Ai nuk arriti të përjetojë shumë nga gjërat që shumica e fëmijëve i përjetojnë, por edhe në atë kohë të shkurtër, ai la një ndikim të madh në jetën e familjes së tij.

Historia e Levit nuk është vetëm një histori dhimbjeje, por edhe një histori dashurie dhe force. Që nga fillimi ai luftoi me shumë kurajo. Edhe pse i brishtë, ai tregoi një forcë që habiti mjekët dhe infermierët. Çdo përparim i vogël – një frymëmarrje më e qëndrueshme apo një shtrëngim i vogël i dorës së nënës – ishte një moment i çmuar për familjen.

Për nënën e tij, ato 119 ditë ndryshuan mënyrën se si ajo e kupton dashurinë. Ajo mësoi se dashuria është e fortë edhe në momentet më të vështira, se dashuria do të thotë të qëndrosh pranë edhe kur gjithçka duket e pamundur.

Edhe sot, vite më vonë, kujtimi i Levit është gjithmonë pranë saj. Në momentet e qeta, në dritën e diellit që hyn në dritare apo në shenja të vogla të përditshme, ajo ndjen sikur kujtimi i tij vazhdon të jetojë. Dhimbja e humbjes mbetet, por edhe dashuria që nuk shuhet kurrë.

Edhe pse Levi nuk është më fizikisht pranë, ndikimi i tij vazhdon përmes “Levi’s Legacy”, një fondacion i krijuar në nder të tij. Përmes tij, historia e Levit arrin tek familje të tjera që po kalojnë momente të vështira, duke u dhënë mbështetje dhe shpresë.

Nëna e tij vazhdon të shkruajë për të, duke e mbajtur kujtimin e tij të gjallë. Për të, nuk ka një afat kohor për dhimbjen, por ekziston besimi se dashuria për fëmijën e saj do të jetojë gjithmonë.

Jeta e Levit ishte e shkurtër, por me shumë kuptim. Në vetëm 119 ditë, ai tregoi se edhe një jetë e vogël mund të lërë pas një kujtim dhe një ndikim të madh.