Shkencëtarët në Kinë po spërkasin baktere të lashta mbi rërën e shkretëtirës shterpë dhe po shohin se si ajo transformohet në tokë pjellore në vetëm 10 muaj.
Studiuesit nga Akademia Kineze e Shkencave kryen prova në terren në Shkretëtirën Taklamakan në Xinjiang dhe zbuluan se cianobakteret (cyanobacteria) e rritura në laborator lidhin grimcat e rërës së lirshme, mbajnë lagështinë dhe krijojnë një korre të gjallë që mbështet rritjen e bimëve.
Këto mikroorganizma 3.5 miliardë vjeçare përdorin dritën e diellit dhe ajrin për të prodhuar përbërje natyrore që veprojnë si ngjitës biologjik. Si rezultat, erozioni i erës ra me mbi 90 për qind në zonat e testuara.
Ky nuk është thjesht një eksperiment shkencor. Është një përgjigje ndaj një prej krizave më urgjente në Tokë, ku shkretëtirat po gëlltisin tokën bujqësore nëpër Azi dhe Afrikë çdo vit. Bari dhe shporet filluan të rriten në rërën e vdekur më parë brenda pak muajsh nga trajtimi.
Një proces që dikur merrte shekuj, tani po ngjeshet në më pak se një vit. Imagjinoni se çfarë do të thotë kjo për miliona njerëz që jetojnë në skaj të shkretëtirave në zgjerim. Natyra e kishte përgjigjen gjatë gjithë kohës.
Prapa këtij zbulimi të jashtëzakonshëm fshihen disa kuriozitete dhe specifika shkencore që po ndryshojnë tërësisht mënyrën se si e luftojmë shkretëtirëzimin:
* Ngjitësi biologjik i lashtë: Cianobakteret janë ndër krijesat më të vjetra në planet. Duke përdorur vetëm fotosintezën, ato sekretojnë substanca polimerike qelizore (EPS), të cilat funksionojnë si një “gomë” natyrale që mbron grimcat e rërës nga shpërndarja prej erërave të forta.
* Krijimi i “korres biotike”: Kjo shtresë e gjallë mikrobike jo vetëm që ndalon erozionin me mbi 90%, por vepron si një sfungjer që thith dhe mban ujin e pakët të shiut ose të veseve, duke krijuar mikroklimën e nevojshme që farat e bimëve të mbinë.
* Përshpejtimi i kohës gjeologjike: Në kushte natyrore, formimi i një shtrese të hollë toke pjellore nga rëra kërkon qindra vite procese biologjike. Ky eksperiment dëshmon se bioteknologjia mund ta kompresojë këtë evolucion gjeologjik në më pak se një vit, duke ofruar një shpresë të shpejtë për zonat e kërcënuara nga uria.
Në fund të fundit, ky sukses në Shkretëtirën Taklamakan tregon se përballë krizës klimatike, zgjidhjet më efektive shpesh nuk vijnë nga makineritë e rënda apo kimia artificiale, por nga zgjimi i mekanizmave që vetë Toka i ka krijuar miliarda vite më parë. Duke fuqizuar këto baktere të lashta, shkenca po gjen një mënyrë për të zmbrapsur kufijtë e shkretëtirës dhe për t’u kthyer tokën e humbur miliona njerëzve.