Tragjedia e Aurora Tilës, vajzës 13-vjeçare me origjinë shqiptare që humbi jetën në Piacenza të Italisë, vijon të mbetet një plagë e hapur që refuzon të mbyllet. Ngjarja e rëndë e vitit 2024, ku adoleshentja u hodh nga ballkoni i katit të shtatë prej ish-të dashurit të saj vetëm 15 vjeç, ka marrë tashmë një përmasë edhe më tronditëse pas dëshmive të fundit të nënës së saj, Morena Corbellini. Kjo e fundit, në një intervistë rrëqethëse për mediat italiane, ka lëshuar një alarm që ka vënë në lëvizje mbarë opinionin publik: autori i krimit makabër jo vetëm që nuk ka shfaqur asnjë shenjë pendese, por thuhet se mburret brenda mureve të burgut për aktin që ka kryer.

Morena Corbellini ka rrëfyer se drejtësia, megjithëse e dënoi autorin me 17 vite burg për vrasje të rënduar dhe përndjekje, mbetet e pamjaftueshme përballë humbjes së një jete kaq të re. Sipas saj, ky dënim i shkurtuar për shkak të gjykimit të përshpejtuar nuk shërben si një mjet edukimi apo reflektimi për vrasësin, por përkundrazi, ushqen arrogancën e tij. Nëna e Aurorës thekson se ligjet italiane tregohen mjaft të buta kur bëhet fjalë për të miturit, duke harruar se kur një i ri normalizon vrasjen dhe e sheh atë si një triumf, rreziku që ai të përsërisë krimin është praktikisht i garantuar.

Humbja e Aurorës nuk ishte një aksident, por kulmi i një kalvari të gjatë dhune psikologjike dhe përndjekjeje që nxënësja e shkollës “Colombini” pësonte prej kohësh. Kjo tragjedi ka nxjerrë në pah një fenomen të frikshëm: normalizimin e dhunës ndaj grave që në moshat më të reja. Morena shpjegon se dhuna nuk është më vetëm një problem i burrave të moshës së mesme, por një krizë e thellë që po prek adoleshentët, të cilët e shohin agresionin si mjetin e vetëm për të ushtruar kontroll mbi tjetrin.

Në mes të kësaj dhimbjeje të pashërueshme, Morena Corbellini ka gjetur forcën për të ngritur shoqatën “La Luce di Aurora” (Drita e Aurorës). Përmes kësaj nisme, ajo synon të thyejë heshtjen dhe të ndëshkojë indiferencën shoqërore, duke u fokusuar në edukimin dhe parandalimin e dhunës në shkolla dhe komunitete. Ajo bën thirrje që institucionet dhe shoqëria të veprojnë me shpejtësi dhe forcë, pasi çdo vonesë në ndryshimin e ligjeve dhe mentalitetit përkthehet në më shumë jetë të humbura. Për nënën e Aurorës, beteja nuk është më vetëm për vajzën e saj që nuk jeton më, por për çdo vajzë tjetër që mund të gjendet në kurthin e një “dashurie” vdekjeprurëse.