Babai i dëgjonte fëmijët teksa ziheshin për trashëgiminë…
— Shtëpia është e imja!
— Jo, mua ma ke premtuar!
Zërat e tyre mbushën gjithë oborrin. Dy vëllezër që dikur luanin bashkë në atë shtëpi, tani po shikonin njëri-tjetrin si armiq. Njëri përmendte dokumentet, tjetri sakrificat që kishte bërë ndër vite. Asnjëri nuk donte të lëshonte pe.
Babai rrinte ulur në heshtje, me duart që i dridheshin lehtë nga mosha. Sytë i ndalonte herë te njëri djalë e herë te tjetri. Në ato mure ai shihte kujtime, jo pasuri.
Pas disa minutash debati, ai u ngrit ngadalë. Heshtja ra menjëherë.
Me një zë të rëndë, por të mbushur me dhimbje, tha:
“Kur ju ishit të vegjël, kjo shtëpi ishte plot jetë…
Nëna juaj zgjohej herët për t’ju përgatitur bukën.
Netëve rrinte pa gjumë kur ju sëmureshit.
Këtu keni hedhur hapat e parë.
Këtu keni festuar ditëlindjet.
Këtu keni qeshur bashkë si vëllezër.
Nëna juaj shkriu rininë këtu për t’ju rritur me dashuri…
kurse sot, ju po e ndani këtë shtëpi me urrejtje.”
Ai ndaloi për pak çaste, pastaj vazhdoi:
“Mbajeni mend:
Shtëpia nuk është tullë e beton…
shtëpia është familja.
Nëse humbni dashurinë mes jush,
atëherë keni humbur gjithçka.”
Për herë të parë, të dy ulën kokën nga turpi.
Sepse atë ditë kuptuan se trashëgimia më e madhe që u kishin lënë prindërit, nuk ishte shtëpia…
por dashuria që kishin ndërtuar brenda saj.