Kjo foto, e realizuar nga James Stanfield, nuk është thjesht një pamje e zakonshme në abientet e brendshme të spitalit. Ajo konsiderohet si një nga fotografitë më ikonike të shekullit XX. Ajo kapërcen shkencën për të treguar kufijtë e fundit të sakrificës njerëzore.

Historia prapa imazhit: Zbigniew Religa dhe thyerja e barrierave
Në vitin 1987, Polonia komuniste ishte në një krizë të thellë ekonomike dhe mjekësia konsiderohej e prapambetur. Dr. Zbigniew Religa guxoi të sfidonte pamundësinë.

23 orë midis jetës dhe vdekjes

Operacioni zgjati plot 23 orë. Në atë kohë, transplantet e zemrës konsideroheshin pothuajse të pamundura në Poloni.

* Dr. Religa shihet i ulur, i këputur nga lodhja, duke monitoruar me sy pajisjet që mbanin gjallë pacientin.
* Në anëm e djathtë të fotos, mund të shohësh një nga asistentët e tij që ka rënë në gjumë direkt përtokë, i paaftë për të qëndruar më në këmbë.
Pacienti që jetoi më shumë se mjeku
Pacienti në shtrat ishte Tadeusz Żytkiewicz. Megjithëse operacioni ishte jashtëzakonisht i rrezikshëm për kohën, ai rezultoi një sukses i plotë.
* Żytkiewicz jetoi edhe 30 vite të tjera pas asaj dite, duke u bërë pacienti me jetëgjatësinë më të madhe pas një transplanti në Poloni.
* Ironia e bukur e historisë është se pacienti jetoi më gjatë se vetë mjeku (Dr. Religa u nda nga jeta në vitin 2009).

Pse ky imazh bëri histori?

Fotoja u përzgjodh nga National Geographic si fotoja më e mirë e vitit 1987 sepse tregonte diçka që fjalët nuk mund ta përshkruanin:
1. Rezistencën: Dr. Religa nuk u largua nga dhoma as pasi qepi plagën. Ai priti derisa u sigurua që zemra e re po rrihte vetë.
2. Kushtet: Monitorët e vjetër dhe kabllot e ngatërruara tregojnë se suksesi nuk erdhi nga teknologjia e lartë, por nga vullneti i pastër njerëzor.
3. Heroizmin e heshtur: Në një botë që kërkon lavdi, ky imazh tregon mjekun në momentin e tij më të cenueshëm dhe më të lodhur.
Dr. Religa më vonë u bë Ministër i Shëndetësisë në Poloni dhe mbetet një hero kombëtar, por për botën, ai do të jetë gjithmonë mjeku që “e mundi vdekjen” dhe pastaj u ul të pushonte pranë saj.