Pas figurës së fortë dhe autoritare të një drejtuesi policie, qëndronte një njeri i përkushtuar ndaj familjes, një bashkëshort dhe baba që përpiqej të linte pas derës çdo barrë të punës për t’iu kushtuar të dashurve të tij. Ky është portreti më pak i njohur i Dëshmorit të Atdheut, Ilir Ngresi, i rrëfyer nga ish-bashkëshortja e tij, Silvana Ngresi.
E ftuar në një intervistë në RTSH, në kuadër të një diskutimi mbi familjet e efektivëve që humbën jetën në krye të detyrës, Silvana ndau kujtime të rralla dhe emocionale për bashkëshortin e saj, i cili u nda nga jeta në vitin 2000.
Një dashuri e ndërtuar mes vështirësive
Historia e tyre nisi në auditorët e universitetit në Tiranë, por shumë shpejt u vu në provë nga realiteti i ashpër i viteve pas ’97-ës. Silvana tregon se Iliri e kishte zgjedhur profesionin e policit me bindje të plotë dhe me ndjenjë të fortë përgjegjësie.
“Ai e donte punën, e besonte misionin e vendosjes së rendit dhe drejtësisë,” rrëfen ajo, duke kujtuar periudhën kur Ilir Ngresi shërbente në Berat, një nga zonat më problematike të asaj kohe.
Sipas saj, frika ishte e pranishme çdo ditë, por Iliri nuk dëshironte që ajo të bëhej pjesë e jetës familjare. “Nuk donte ta sillte punën në shtëpi. Kur kthehej, donte të ishte vetëm bashkëshort dhe baba, jo polic.”
Pengu që mbeti përgjithmonë
Edhe pse ngarkesa e punës ishte e madhe, ai nuk mungonte kurrë në momentet e rëndësishme familjare, veçanërisht në ditëlindjet e fëmijëve. Megjithatë, jeta e tij u ndërpre herët, duke lënë pas një dhimbje të pashlyeshme.
Me emocione të forta, Silvana ndalet te pengu më i madh: koha e munguar me djalin e vogël. “Do doja që të kishte jetuar më gjatë, të kishte kaluar më shumë kohë me djalin, i cili sapo kishte nisur të belbëzonte fjalën ‘baba’,” thotë ajo.
Një trashëgimi e rëndë, por e ndershme
E pyetur nëse Ilir Ngresi do të kishte dashur që fëmijët të ndiqnin rrugën e tij profesionale, Silvana është e qartë. “Ai nuk donte që fëmijët të zgjidhnin të njëjtin profesion. Edhe sot, djemtë nuk e shohin veten në atë rrugë.”
Ilir Ngresi mbetet një figurë simbolike e Policisë së Shtetit, një emër i lidhur me përballjen e krimit në vitet më të vështira të tranzicionit. Për familjen e tij, përtej uniformës dhe titujve, ai mbetet mbi të gjitha një bashkëshort dhe baba, kujtimi i të cilit jeton përmes fjalëve dhe dhimbjes së atyre që la pas.