Ariel kishte pasur një ditë të lodhshme si infermiere traumatike. Pas 12 orësh në punë, çdo lëvizje i dhembte, dhe gjithçka që donte ishte të blinte disa gjëra bazike për darkë dhe të shkonte në shtëpi te dy vajzat e saj adoleshente.

Në një pikëpagesë të shpejtë, Ariel vuri re një burrë të moshuar që po përpiqej të paguante disa gjëra: bukë, gjalpë kikiriku dhe qumësht. Kartela e tij u refuzua dhe burrit iu bë siklet para të tjerëve.

Pa menduar shumë, Ariel iu afrua dhe pagoi për blerjen e tij, duke shtuar edhe një çokollatë të zezë. Burrit i mbushën sytë me lot dhe i tha se nuk kishte nevojë të bënte këtë. Ariel iu përgjigj: “Disa gjëra nuk kanë rëndësi, thjesht ndihmo.”

Dy ditë më vonë, një grua e re troket në derën e saj. Ajo prezantohet si Martha dhe i thotë se burri që Ariel ndihmoi ishte gjyshi i saj, Dalton, i cili po vd iste dhe kishte një dëshirë të fundit: të takonte gruan që i kishte treguar mirësinë kur askush tjetër nuk e bëri.

Dalton, i cili kishte jetuar si një burrë i zakonshëm për të parë nëse mirësia ekzistonte pa shpërblim, i dha Ariel një letër të mbyllur si falënderim. Pas vd ekjes së tij, Ariel e hapi dhe brenda ishte një çek për 100,000 dollarë.

Ai ishte një kujtesë se një akt i vogël mirësie mund të ketë pasoja të mëdha dhe të papritura. Ajo dhe vajzat e saj e përdorën këtë moment për të festuar dhe për të rikthyer lumturinë në jetën e tyre.