Infermierja e kujdesit personal Bronnie Ware, e cila ka punuar me të sëmurët për tetë vjet të karrierës së saj, ka dëgjuar shumë nga shqetësimet e pacientëve të saj gjatë tre deri në 12 javët e fundit të jetës së tyre. Profesionistja australiane e shëndetit u prek aq shumë nga ajo që dëgjoi, sa filloi të dokumentonte mendimet e tyre të thella në blogun e saj, Inspiration and Chai.

Këto postime nga ana e tyre prekën shumë njerëz në mbarë botën që po kërkonin kuptimin e jetës së tyre dhe Bronnie vazhdoi të publikonte kujtimet e saj më të shitura The Top Five Regrets of the Dying – A Life Transformed by Dearly Departing. E vetmja gjë e sigurt është se çfarë ajo shkruan do të ketë jehonë për shumë lexues.

1. “Do të doja të kisha guximin të jetoja një jetë që ishte e vërtetë për veten time, jo jetën që të tjerët prisnin nga unë”

Sipas Bronnie, kjo ishte “ankesa më e zakonshme nga të gjithë” dhe e bëri atë të kuptonte se “shëndeti sjell një liri që shumë pak e kuptojnë derisa nuk e kanë më”. Me këtë në mendje, Bronnie u bëri thirrje njerëzve që të përpiqen të ndjekin të paktën disa nga ëndrrat e tyre personale para se të jetë tepër vonë.

2. “Do të doja të mos kisha punuar kaq shumë”

Bronnie zbuloi se e dëgjoi këtë ankesë të veçantë nga çdo pacient mashkull për të cilin kujdesej, pasi shumë ishin nga brezat e vjetër, ndërsa shumë gra gjithashtu shprehën ndjenja të ngjashme. Kjo zbulesë e veçantë e bëri Bronnie të kuptojë rëndësinë e “bërjes së zgjedhjeve të vetëdijshme” dhe “krijimit të më shumë hapësirë në jetën tuaj”, duke lejuar një lumturi më të madhe të përgjithshme.

3. “Do të doja të kisha guximin të shprehja ndjenjat e mia”

Bronnie vërejti se duke shtypur ndjenjat e tyre të vërteta për të “ruajtur paqen me të tjerët”, shumë njerëz përfunduan duke u vendosur për “një jetë mediokre” dhe nuk u bënë kurrë ata që ishin vërtet të aftë të bëheshin. Frustrimi që rezultoi madje pati efekte fizike, duke i çuar ata të zhvillonin sëmundje të lidhura me shqetësimin e thellë që ndjenin.

4. “Do të doja të kisha qëndruar në kontakt me miqtë e mi”

Shumë shpesh në moshë madhore, do të zbulojmë se largohemi nga miqtë tanë të ngushtë për shkak të ritmit të vrullshëm të jetës sonë. Fatkeqësisht, Bronnie vuri re se shumë nga pacientët e saj e kuptuan rëndësinë e miqve të tyre të vjetër vetëm në javët e fundit, kështu që nuk ishte gjithmonë e mundur të kontaktohej. Ai reflektoi: “Gjithçka varet nga dashuria dhe marrëdhëniet në fund. Kjo është gjithçka që ka mbetur në javët e fundit, dashuria dhe marrëdhëniet”.

5. “Do të doja ta kisha lënë veten të jem më i lumtur”

Bronnie u befasua nga fakti se sa e zakonshme ishte që njerëzit të mos e kuptonin se lumturia ishte një zgjedhje deri në fund, pasi kishin mbetur “të mbërthyer në modelet dhe zakonet e vjetra” gjatë gjithë jetës së tyre. Ajo shtoi: “Kur je në shtratin e vdekjes, ajo që të tjerët mendojnë për ty është larg mendjes tënde. Sa e mrekullueshme është të jesh në gjendje të lësh të lirë dhe të buzëqeshësh përsëri, shumë kohë përpara se të vdesësh. Jeta është një zgjedhje. Është jeta juaj. Zgjidhni me vetëdije, zgjidhni me mençuri, zgjidhni me ndershmëri. Zgjidh lumturinë.”