Salla e gjyqit u mbush me heshtje përpara se gjyqtari të shpallte vendimin. Kur u dha dënimi, të pranishmit mbetën të shokuar: një adoleshent u dënua me 985 vite burg, një dënim që praktikisht e përjashton çdo mundësi lirie.

I pandehuri, identiteti i të cilit nuk bëhet publik për shkak të moshës, qëndroi i palëvizur teksa dëgjonte vendimin. Ishte aq i ri, sa mezi kishte moshën për të drejtuar makinën, por tani përballej me një dënim që i tejkalon kufijtë e një jete njerëzore. Në sallë u dëgjuan psherëtima dhe shenja mosbesimi.

Pamjet nga gjyqi u përhapën shpejt në internet, duke treguar momentin kur shprehja e tij kaloi nga hutimi në frikë. Ekspertë ligjorë e quajtën dënimin “simbolik”, pasi vjen nga mbledhja e shumë dënimeve radhazi, por për publikun ndikimi ishte tr*nditës.

Dënimi erdhi pas një gjyqi të gjatë, ku prokuroria paraqiti prova për një seri veprash të rënda, përfshirë sulme dhe grabitje që kishin terrorizuar komunitetin. Autoritetet theksuan se ashpërsia e vendimit lidhej me peshën e krimeve, jo me moshën e autorit.

Familjarët e viktimave e panë vendimin si drejtësi dhe garanci sigurie. Të tjerë e panë si teprim, duke ngritur pyetje nëse sistemi i drejtësisë po i mbyll derën çdo mundësie rehabilitimi për të miturit.

Rrjetet sociale shpërthyen në debat. Disa e quajtën dënimin çnjerëzor, të tjerë thanë se përgjegjësia duhet të vlejë për të gjithë. Psikologët kujtuan se truri i adoleshentëve ende zhvillohet dhe se ndëshkimi ekstrem mund të injorojë mundësinë e ndryshimit.

Rasti u kthye në një debat global mbi drejtësinë për të miturit. 985 vitet burg u bënë simbol i një pyetjeje të madhe:
a mund të balancojë drejtësia ndëshkimin me shpresën për rehabilitim?